Eifelgids.nl

Welkom op Eifelgids.nl
Het online magazine over het prachtige Eifellandschap in Duitsland.

Eifel informatie


Hotelzoeker

Bezienswaardige steden en dorpen

Doe tips

Eifel

Vulkaaneifel

Hocheifelfoto: jakob-wershofen.de
De Vulkaaneifel is een hoog deel van de Eifel waarvan de oorsprong met vulkanische activiteit samenhangt. Het hoogste punt van de Vulkaaneifel ligt op 699,8 meter. Karakteristiek voor het landschap van de Vulkaaneifel zijn de typische Eifelmaare, ronde kratermeren die verspreid in het landschap te vinden zijn, de vulkaankegels, gestolde lavastromen, vulkanische bommen die her en der in het landschap liggen, en kraters. Grote delen van de Vulkaaneifel liggen in het Nationalpark Vulkaneifel. Het gebied is ook tegenwoordig – zij het minder heftig – vulkanisch actief. Dit blijkt uit vulkaangassen die opstijgen bijvoorbeeld in het meer van Laach. De Vulkaaneifel strekt zich uit vanaf de Rijn tot aan de zogenoemde Wittlicher Senke. In het zuiden grenst het gebied aan de Zuid-Eifel en in het westen aan de Ardennen in België en Luxemburg. In het noorden grenst de Vulkaaneifel aan de Noord-Eifel en in het oosten vormt de Rijn de grens. Traditioneel wordt de Vulkaaneifel in drie delen onderverdeeld: de vulkanische West-Eifel, Hoge Eifel en Oost-Eifel. De centrale regio’s van de Vulkaaneifel zijn Daun en Manderscheid en het gebied rond Mayen-Koblenz. Het landschap van de Vulkaaneifel kenmerkt zich door de vormen die door de jonge vulkanische activiteit zijn ontstaan. De Vulkaaneifel heeft een grote reeks van meer dan twintig bergtoppen die variëren van 295 tot 699,8 meter hoogte. De hoogste drie zijn de Ernstberg, de Scharteberg en de Prümscheid.

Eifel maare

De vulkanische vormen in de Eifel zijn veelal in verschillende perioden ontstaan. De oudste lagen zijn al sterk geërodeerd en bestaan voornamelijk uit basalt, terwijl de jongere afzettingen met het makkelijk af te breken tufsteen, nog goed herkenbaar zijn. De kenmerkende Maaren zijn kratermeren ontstaan als gevolg van een ondergrondse stoomexplosie. De wanden van de Maare vormen een vlakke wal van vulkanisch gesteente. De jongste zijn niet ouder dan 11.000 jaar. De Maaren zijn ook goede graadmeters voor het landschap en het klimaat uit vroeger tijden door de sedimenten die zich op hun bodems hebben afgezet. De meeste Maaren bevinden zich de buitenregionen van de West-Eifel. Diatremen zijn in feite Maaren zonder een wal en dus ook geen water. De kraters die het gevolg zijn van het instorten van een lege magmakamer, worden caldera genoemd. De Laacher See is zo’n caldera. De vulkanische activiteit in de Eifel begon 50 miljoen jaar geleden en houdt aan tot op heden. Dat het gebied ook nu nog vulkanisch actief is, blijkt uit het voorkomen van gasbronnen, minerale bronnen en enkele koudwatergeisers. De laatste vulkaanuitbarsting is 11.000 jaar geleden geweest, maar dat betekent niet dat het in de toekomst niet weer kan gebeuren. Er zijn al eerder pauzes in het vulkanisme geweest van duizenden jaren, zelfs tot aan 150.000 jaar aan toe.

Het vulkanisme is niet alleen voor de wetenschap een bron van informatie, ook economisch is het voor de Eifel van belang. Het heeft een grote voorraad aan winbare ertsen en andere mineralen opgeleverd en ook voor het toerisme is het een goede basis gebleken. Al vanaf de oudheid worden bodemschatten in de Eifel geoogst en geëxploiteerd. Voor de toeristen zijn er geoparken en uitgestrekte natuurgebieden, zoals het Natuur- en Geopark Vulkaaneifel, het Vulkaneifel European Geopark, het Vulkanpark in Mayen-Koblenz en het Vulkanpark Brohltal/Laacher See.

>> Steden en dorpen in de Eifel